Mostrar mensagens com a etiqueta Poesia i Pueta. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Poesia i Pueta. Mostrar todas as mensagens

7.5.11

... Papiadoro torna Skrebedoro, um Badio Muidoro de K...

Trisidja bu katrisa,

É claro que os Caboverdianos continuam a escrever o Crioulo etimologicamente. É Normalizável, também.

NA SQUINA DI AMOR

Na meiu di dôs perna di tempu, nôs odju cruza
Lágua risca nôs distinu, shintidu contra
Som di gaita ratcha na rubera, prigu começa
//
Só cu silênciu, n shinti nha coraçón ta fala
Dentu nha shintidu, bu coraçón cima bala ta dispara
Ca róca pa ratcha, nem cu canhón ca ta compara
Ta suletra sentimentu, na batenti porta ta sumura
//
Piquinoti ca tchiga pega, grandi qui passa larga
Strada sem rumu, na caminhu certu
Certu na caminhu erradu, erradu també
//
Nha coraçón ta sumara
Na nha ragás, ta ferbi sentimenti quenti
//
Dós odju djuntadu
Dentu di nha petu ta disdjunta ta bira um só
Ta torna djunta ta bira dôs dôs béz
Pamodi amor ta disjusta tudu lei bem ordenadu
//
Nem cu fim di mundu ca ta pára
Na squina di tempu ta separa
Prindadu na corda lumi ta prepara
Pa ordena desordem dês poesia descompassadu
Qui dexa morri si cadência na porta finaçón
Pêrdi ritmo, tradiçón di batucu, squeci rima
//
Na djunta di dôs munti disunido, nôs alma discruza
N perdi conta cu contu di nôs stória, nôs beju discontra
Começa justiça, n tchoma tabanca, ês fazé’n prisioneru
//
N’ês mundu lei bira margós cima babu di babosa
Ta cai dentu coraçón dóchi cima lágua carapati
N odja pa mundu, mundu flan farti cussa duedu
Nem canderu, nem luz pa limia’n, podogó tudu pagadu
N tra tchabeta, fladu conbersu di desentendedu
N rinca tchóru, fladu gritu di alguém squecedu
Dentu nha petu, disatinu di um amor perdedu
//
Nha guenti, farti duedu, ami squecedu
duedu, ami perdedu
//
Na tinta di águ di nha odju, infinitu tinha screbedu
Na fundu di nha odju modjadu, lua ta limia pa podi ledu
Batucu rabida tempu bira morna
Toca nha vida na côrpu violón dês Santiagu.

Os destaques são meus

Comentário: Sem K é possível - e sempre foi -  produzir um texto muito bonito...Compreensível e inteligível para todos os alfabetizados em português e que falam um crioulo. No entanto, porque tantos "i"s no final de palavra, se quase todos nós, a falar português pronunciamos o "e" final como "i"... por quê de ortografar o "u"s em final de palavra? Regra simples <o> em final de sílaba se não acentuado lê-se [u] e <e> nas mesmas condições lê-se [i]. Se altamente alfabetizados, logo somos, em potência, bilingues perfeitos e totais. Anote-se que na região de barlavento este <o> tem outras realizações, e o <i> é mais um [ɨ].
A ecomnomia devia permitir o uso do <tx> em vez de "tch" o <gen> te" em vez de "guen ti"

30.3.11

SPIKENTU: Porque não?

LÍNGUA-MAR


ADRIANO ESPÍNOLA (BRASIL)
A língua em que navego, marinheiro,
na proa das vogais e consoantes,
é a que me chega em ondas incessantes
à praia deste poema aventureiro.
É a língua portuguesa, a que primeiro
Transpôs o abismo e as dores velejantes,
no mistério das águas mais distantes,
e que agora me banha por inteiro.
Língua de sol, espuma e maresia,
que a nau dos sonhadores - navegantes
atravessa o caminho dos instantes,
cruzando o Bojador de cada dia.
Ó língua-mar, viajando em todos nós.
No teu sal, singra errante a minha voz.


( In Praia Provisória- Prêmio 2007 de Poesia da ABL)

9.2.11

Alupec: Kontrabónde de Contrabônd & mi e Kontrabondista!

Já que a moda 2011 e Kontrabónde, alguém tem o "Contrabônd"? Escrito pela mão do autor?

"KONTRABÓNDE


Florense antrá sen salvá, el dspi ta ramesá ropa pa tude banda i el ba metê na kama. Nha Rufina, se mai, da la d’pe d’kander, ondê k’el tá ta ramendá un kamiza, vra pergunta-l:
- Kontsebe algun koza, nha fidje?
- Naun. Bosê ba detá tanbê, bosê ba, i… kuidóde!... Pa tude jente, oje bosê fidje ka saí d’kaza dspos d’jantar, i el ba detá sede… ‘se uví? Bon!...

Nha Rufina lavantá, pagá kander, i inviozá pa se kama, ta ba ta katá na skure, ropa k’fidje largá na txon. Ma el ka dspi, nen el ka detá. El sentá na bordera d’kama ta pensá. Des k’Florense tá andá mitide na negose d’kontrabónde, el tá vivê pokentóde. Tude dia el tá po ta sperá pa Florense, sentóde na pe d’kander, ta ramendá, i timente el ka oial parsê, el tá fka la ta ramendá, te ponte konfundil vista. Oje Florense ja voltá i alal detóde ta ba k’sone; ma nha Rufina ta k’un trimura na pérna ma un batidura na peite, e k’ka ti ta kunvedal nada. Kulpa dakel rekomendason d’Florense.

O kemá fidje ta da mai tormente! T’obrigas kontá mintira, ma jurá fólse!...
Ma… kzikil?... Bskal uví un pe kalsóde pará diante d’pórta d’kaza…

Ja’s batê dos pankada na pórta!... Virja Maria!...

Nha Rufina ja trantá! Kel koza e nho Roke, d’sertéza, nho Roke plisa!... Kónd’e k’akel stupor a’d’txa koitóde ranjá ses vida susegóde, an? Karvon ja kabá, lénha ka ten, txuva kaí na mar… Naun, mestê el konpô, prepará, armá d’koraja. Mestê el defendê se fidje, nen k’el tiver d’kontá mintira ma jurá folse!...

El sendê kander, el sentá pel d’kara, kabá el ba abri.Ma ka éra nho Roke. Éra nho Móne. Un ome d’idade, k’tá morá la perte. Nho Móne antrá dzabride, sen da bonote; po ta spiá pa tude banda, k’akes oi d’seu kavóde na kara, ma asin k’el dá k’florense detóde, el brandá. Nha Rufina ja dskansá folge, ma ti ta kstal intendê kze k’trazê nho Móne pa se kaza:

- Bonote, nho Móne. Kze k’trazê bosê li des óra? – i nha Rufina pontá pa se fidje detóde. – Florense ja ta na sone…
- Nada d’kuidóde, nha Rafina – respondê nho Móne. – Bosê deskulpóm, bonote. Nada d’kuidóde, ma s’bosê ta konsintí, N tá gostá d’troká dos konvérsa ma bosê, la d’fóra, na kintal…

Na kintal, k’tá rasebê un kzinha d’klaridade binde d’un poste d’rua, es dos sentá nun plon ruvróde, i fka la ta spiá pa kunpanher, sen dze nada. Na fin nho Móne, vrá, dze:
- Kal óra bosê fidje Florense voltá pa kaza oje?...

Dbóxe d’oliar d’nho Móne, oliar kansóde d’nha Rufina tremê un stante:
- Florense, oje, ka saí d’kaza dspos d’jantar, i el ba detá sede…

Ksta nha Rufina kontá kel mintira. Pa nho Roke plisa, k’ta andá ta kre ranká el ma se fidje sis pon d’bóka, bóka tá pronte pa largá mintira, i tá serte, ma pa nho Móne, kze k’el podia reseá d’nho Móne, koitóde? Purise el ba dzinde:
- Bosê sabê, el tive na Kaliau, es madrugada…

- Na Kaliau?
- Sin. El ba spiá uns kabra k’no ten largóde pa la …
Es dos torná inkará kunpanher… Ma d’es ves oliar d’nho Móne e k’sviozá primer, kónde el torná po ta falá, se fala éra monse:
- Kmade dskulpóm. E k’N tá tude krente kmá éra bosê fidje, ken N tinha oióde indagóra ta sai d’kaza d’Pesénsa, nha rapariga…
Nha Rufina po ta spiá pa nho Móne d’trovesóde, kabá el baxá kabésa i po ta pasá mo na kara: - “Maior e puder de Deus – el pensá. – Palavra! Dal vontade d’largá ta ri. Nho Móne, un ome kma kel, karegóde d’Jon-da-Krus, ma karegóde tanbê d’idade, ta ben prokural dakel óra, so pa sabê ken akel k’tá andá ta intende ma se rapariga, un menina k’pudia ser se néta!... Naun! Nho Móne pudia txá-dise! I el Rufina, k’tinha panhóde un suste! Ah Florense, Florense, nha fidje, o kma bo e intentóde! Esse e k’e kontrabónde k’bo t’andá ta faze?”

Ma ántes ise du ki du kel k’el tava andá ta supô.

- Bosê inganá, nho Móne – el respondê alivióde –, avia d’ser ote pesoa…
- Ote pesoa, bosê dze?... Sin, talves… - i vos d’nho Móne kebrá, ma dspos torná konpô –, ote pesoa, kmade dze?... Ma… ma fala k’N uví, éra fala d’bosê fidje… Óh ‘se dskulpó-m, bosê fidje ka saí d’kaza, bosê dze, i N ta kreditá na bosê… N kre kreditá na bosê!…

Kabá el levantá, i po ta pasá mon pa se kabésa pelóde, d’tésta pa tutise; d’repente el dal un palmada ta dze:
- Agóra e k’lenbróm, kmade! Julin d’nha Plónia, e parside k’bosê fidje, te na fala. Kmade ta konxe Julin, el ta morá frente d’bosê kaza… Kmade deve sabê kal óra el largá servise oje…
Nha Rufina tá konxe Julin d’kmade Plónia i sabia kal óra el tinha voltóde d’sirvise, ma el ba respundinde:
- Naun, kunpade, N ka sabê…
Kome! Ka éra so Julin k’tá andá ta rondá kaza d’Pesénsa. Nho Móne ka sabia? I éra el, nha Rufina, k’avia d’dal kónta?
- Kmade k’uví falá nada respeite d’Pesénsa… S’el ka ta kustemá da rapas tréla?...

S’Pesénsa tá kustemá da rapas tréla?... Ome tude gente tá fórte d’sabê kma Pesésa tá intendê ma tude rapas d’Olte d’Solarine. I ese lelê d’nho Móne ka sabia? Ka txerel kontrabónde? Ka txerel nada?... Apos, ka éra el, nha Rufina, k’tava ta ben dal kónta… Kontamá agóra k’xefe d’kontrabónde éra se fidje Florense!... Kabá, kma ta dzide: “Amor e póse kente, ken ka podê k’el, largal na txon…”

- Ja N dze kunpade, kma N ka sabê d’nada, i N t’otxá kma ta na óra d’bosê ba detá…
- Ta ben. Ta ben, kmade, ta ben. Ja N ta ba…

I kma nha Rufina fazê menson d’mandal pasá pa banda d’frente, nho Móne pxal pa bróse:

- Naun, naun, bosê ka inkmodá, nha Rufina, bosê ka inkmodá. N ta saí pa banda d’porton. Te manhan…
- Te manhan, s’Deus kizer… - respondê nha Rufina – ta torná pasá ote ves mon pa kara, pa ka largá ta ri, ma el ba t’antrá pa kaza, el baxa tursida d’kander pa ba detá, ta dze:

- Adé!... Mi, ken kre tmóm pa pitrol, ta durmi na skure…

Sérgio Frusoni"

1.6.10

O Leitor sabe que...

"Toda a poesia é luminosa, até

a mais obscura.

O leitor é que tem às vezes,

em lugar de sol, nevoeiro dentro de si.

E o nevoeiro nunca deixa ver claro.

Se regressar

outra vez e outra vez

e outra vez

a essas sílabas acesas

ficará cego de tanta claridade.

Abençoado seja se lá chegar."

Escrito por:__________________________________

4.1.10

Palavra di Omi é kel ki ka ten AGA


"PALAVRA É MÁS DI KI PALAVRA


Palavra
//
Di mininu é speransa
di mufinu ta kansa
//
(di nos inu nu ka alkansa
nen ku odju bibu na rabidansa)
//
di mi ku bo é aliansa
di omi onradu é si fiansa
//
di nhu séza é distinu
na frakeza é dizatinu
//
di tirsidjadu é praga
di fobadu é pa paga
//
di kristu é kandia
di maldozu é venenu
//
di tudu dia é sabedoria
ta nanse na alma serenu
//
di skritor é pa lê
di pastor é si fé
//
di dios ten si prigu
mas di fastios é kastigu
//
kel di agor é véu sukuru
pa kanta amor so kes más puru
//
di nhu eugéniu é prumesa
firmadu na séu linpu di futuru
//
dentu’l teral musesa
fase-l bibu son di resa
//
sikre fladu é bakandesa
é sentensa di bu kabesa
//
di kaladu é oru
di dizanimadu é txoru
//
kuali-kuali é kamuga
di ka bale ta ruga
//
di tuga pa nós é língua
mas kel di nos nu ka kre inda
//
e ben di tenpu butupériu
aregadu di tinta di mistériu
//
di amor é dadu
di fla dor é pizadu
//
na mei’ di breu é kaminhu
kel di kretxeu é sima un ninhu
//
di juizadu é benson
di patiadu é kaxon
//
di krenti é serteza
di bodona é konkista
//
di justu é pureza
di bandidu é pa dispista
//
ta sulusa é tristeza
di suzudu rejista
//
sen midida é bureza
na korida é un pista
//
na tereru é konpasu
di gereru é asu
//
arvi berdi na sekeru
na nevueru é kanderu
//
flor stikadu
na mô di pueta
//
tanbé é txabeta
ben tenpradu
//
e ta mata e ta kria
sima sol di tudu dia
//
kel ki nu nxinadu é tizoru
sima midju guardadu na tonboru
//
na kutelu ermu é gazadju
na tenpestadi rixu é sakor
//
di raiba é son di madju
ta baza fumu sima bapor
//
na nos língua e ka ten tadju
sikre ku friu o ku kalor
//
na fodja branku é paxon
na boka povu finason
//
ensaiadu sima un orason
pa rasguarda un nason
//
di kanpunês é nxada
di fregês é nogósiu
//
di matxikadu é fakada
óra k’e xatia ku si sósiu
//
spritu pueta n’el ki ta usti
tudu skonxu n’el ki ta susti
//
di pulítiku é kantiga
ensaiadu des mil bes
//
di krítiku fladu era un bes
di tudu ser si dia ta txiga
//
avé palavra ka di ningen
pa fla nau y pa fla amen
//
ka sabedu si idadi
é fidju kenha dundi k’e ben
//
mas é sinal di umanidadi
dádiva livri pa tudu algen"

Lisboa, 2/01/10

PS: N posta es furtu li pa du ratadja-l, senpri ki nu kre!

18.10.09

"ka ten karni pa po na balansa, ma ten osu pa dju(r)ga!"


Uma casinha branca entre a verde espesura
A recordar de longe um navio no mar,
Ou a formosa capela alvinitente e pura
A subir como uma ave ou uma nuvem no ar;

Casto ninho de amor, alvo e perfumado, onde,
Em terna comunhão vivêssemos os dois
Ouvindo as tardes , quando o sol além se esconde,
O murmúrio da linfa e a voz dos rouxinois...

Uma casinha assim é que ambiciono e quero
Para longe do mundo  erguermos o nosso lar,
Sob a bênção de Deus e de um amor sincero;

Uma casinha assim eem plena solidão...
Dentro, alegres, os dois de ventura a cantar:
Eis, meu amor, a minha última aspiração!

Pedro Cardoso, In Lírios e Cravos. Editorial Crisos. Ermesinde. Sem data.

Fotografia: A Casa onde viveu o poeta, em S.Filipe, ilha do Fogo.